نماز و قرآن، عربى يا غيرعربى؟

Qoran08.jpg

باسمه تعالى شأنه‏

 السلام عليكم.

اميد آن كه به موجبات سعادت‏مندى دنيوى و اخروى برسيد و در آسايش روحى و فكرى باشيد.

1. پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏وآله فرموده است: نماز بخوانيد؛ به طورى كه من نماز مى‏خوانم و پيشوايان دين فرموده‏اند: نماز را به عربى بخوانيد؛ البته امت اسلامى، بايد اطاعت كنند و آن چه فرموده‏اند، مطابق حكمت و مصلحت و از جانب خداوند متعال است.

2. حمد و سوره و اذكار واجب نماز را بايد به عربى خواند؛ ولى در نماز مى‏توان به زبان خود، ذكر گفت و دعا كرد و در هر حال، به ياد خداوند متعال بودن، چه در نماز و چه در اوقات ديگر، مستحسن است؛ مثلًا اگر انسان در قنوت نماز، به زبان خود دعا كند و حاجت‏هاى مشروع خود را بطلبد، اشكال ندارد؛ مخصوصاً چنانچه در نمازهاى مستحبى باشد.

3. اگر كسى نتواند نماز را به عربى بخواند، هر قدرى كه توانست آن را به عربى و بقيه را به ترجمه آن مى‏خواند؛ ولى بايد بكوشد كه ياد بگيرد؛ مانند آن كه دانشجويان زبان، كتابى را كه مورد حاجتشان است، ياد مى‏گيرند تا به مطالب آن آشنا شوند و با آن زبان، سخن مى‏گويند.

4. قرآن كريم را به هر زبان مى‏توان تفسير نمود و درس داد؛ ولى نمى‏توان ترجمه آن را كتاب آسمانى و كتاب اسلامى دانست و خواندن ترجمه آن، مانعى ندارد؛ ولى‏

تلاوت قرآن محسوب نمى‏شود؛ زيرا تلاوت، عبارت ا ست از خواندن عين‏الفاظ؛ نَه معناى آنها؛ مثلًا، اگر كسى بخواهد شعر حافظ- «ألا يا أيّها السّاقى أدركأساً و ناولها»- را بخواند، بايد به همين عبارت بخواند؛ نه اين كه معناى آن را بگويد؛ به علاوه، ترجمه قرآن به هر زبان كه باشد، نمى‏تواند معانى قرآن را آن چنان كه شايد و بايد، رساننده باشد.

5. اگر تاريخ گفتار دانشمندان بزرگ را مطالعه كنيد، مى‏بينيد وقتى كه مى‏خواهند مطلبى را بگويند يا دستورى را بدهند، در نظر دارند مفاهيم زيادى را در عبارات كوتاه بگنجانند و از طولانى بودن الفاظ، خوددارى مى‏كنند و اين روش، فلسفه‏اى دارد و مطابق حكمت است و جنبه روانى دارد كه عظمت مطلب، در دل شنونده، مؤثّر مى‏شود و در حافظه او مى‏ماند و نگه‏دارى و ضبط آن، براى او آسان مى‏شود؛ لذا قرآن مجيد كه سخن خداى متعال بر مردم جهان است، حتماً بايد عربى باشد؛ زيرا به تصديق زبان‏شناسان، تنها زبان عربى است كه مى‏تواند بزرگ‏ترين و پردامنه‏ترين مفاهيم را در قالب كوتاه‏ترين جمله بيان كند. گاهى يك عالم معنا و معارف را يك سطر گفتار عربى، فرا مى‏گيرد و اين حقيقت، در زبان‏هاى ديگر، امكان ندارد.

6. بسيار ديده مى‏شود يك فرد عادى كه مى‏خواهد با شخص بزرگى سخن گويد، مى‏كوشد مطالب خود را در عبارات مناسب و كوتاه به عرض برساند. بنابراين، نماز كه اظهار بندگى و خضوع و عرض حال در پيشگاه با عظمت ربوبى است، بايد به عربى خوانده شود؛ زيرا كه به جز با زبان عربى، امكان ندارد جمله‏هاى پرمعنا را در قالب الفاظ كوتاه و بليغ و فصيح، ادا نمود.

7. اسلام، مستقلّ است و زبان رسمى مستقلّ دارد كه كامل‏ترين زبان‏هاست و خداى متعال، نخواست مردم، آن را با وضع خودشان تطبيق كنند و آن را دست‏خوش زمان قرار دهند. بنابراين، بايد اسلام به طورى استقلال داشته باشد كه مردم جهان، قرآن را به عربى بخوانند و اگر اسلام كه دين پراهميتى است، زبان مستقلى نمى‏داشت، دانشمندان و فلاسفه، در آن، كمبود احساس مى‏كردند.

8. رئيس هر دين و آيين، چنانچه به يك زبانى، كتابى براى پيروان خود تنظيم نمايد، محفوظ بودنِ آن، به همان لغتى كه دارد، موجب وحدت اجتماعى پيروان آن است و مسلمانان جهان كه لغات مختلفى دارند، به مناسبت عربى خواندن قرآن و نماز، داراى يك نوع وحدت استقلالى خواهند بود. بنابراين، اگر زبان عربى را تا حدّى كه بتوانند تفاهم نمايند، ياد بگيرند، وسيله‏اى مى‏شود كه مسلمانان عرب و فارس و ترك و هندى و اروپايى، با هم تماس بگيرند و با هم، تبادل فكرى در امور فردى و اجتماعى داشته باشند و نظام معاد و معاش خود را به سهولت برگزار نمايند.

9. ديده شده است كه ساير كتاب‏هاى آسمانى، در اثر محفوظ نماندنِ زبان اصلى و اوّلى آنها، اختلافاتى پيدا كرده‏اند؛ پس قرآن بايد در عربى بودنِ خود، باقى بماند تا از تحريف و اختلاف، مصون باشد.

10. اگر مسلمانان از روى حقيقت، كاملًا مى‏دانستند كه نماز، يعنى با خداى بزرگ سخن گفتن و او را ستايش و پرستش كردن و اظهار عبوديت و عجز و ناتوانى در برابر قدرت خداوند متعال نمودن و حاجت‏هاى همه گونه خود را خواستن است و از طرفى مجبورند صبح و ظهر و عصر و مغرب و عشا، نماز بخوانند، هر قدر كم همت بودند، به فكر مى‏افتادند اين زبان را كه همه روزه پنج مرتبه به آن نيازمند مى‏باشند، ياد بگيرند و به طور شايسته، اين عبادت بزرگ را انجام دهند. در خاتمه از اين كه جمعيتى هستيد كه روزهاى جمعه و در مواقع تعطيل، دور هم جمع مى‏شويد و تلاوت قرآن و تفسير آن و مذاكرات دينى و مذهبى داريد و تبليغات مى‏نماييد، بسيار تقدير مى‏نماييم. خداى متعال، نگه‏دار شما باشد و عزّت و موفّقيّت عنايت فرمايد. به همگى سلام و تحيت مى‏رسانم.[1]


[1] نهاد نمايندگى مقام معظم رهبرى در دانشگاه‏ها (معاونت آموزشى و پژوهشى استادان و دروس معارف اسلامى)، ويژه نامه پرسمان، 23جلد، مؤسسه فرهنگى و هنرى ابناء الرسول (ص) - تهران، چاپ: اول، 1392.

(به نقل از: نرم افزار پرسش ها و پاسخ های دانشجویی، دفتر سی و ششم-تفسیر آیات برگزیده، ج1)

دیدگاه ها

ارسال ديدگاه جديد

(لطفا از درج سوال در ديدگاه ها خودداري فرماييد براي طرح سوالات خود به اين آدرس مراجعه فرماييد)

محتویات این فیلد به صورت شخصی نگهداری می شود و در محلی از سایت نمایش داده نمی شود.
  • آدرس های وب و ایمیل به صورت اتوماتیک به لینک تبدیل می شوند.
  • تگ های مجاز : <br><a> <br> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • خطوط و پاراگرافها به صورت اتوماتیک جدا سازی می شود.
  •  

 

کد امنیتی
این سوال برای آزمایش کردن شما است که آیا شما یک بیننده واقعی ( انسان ) هستید و یا یک رایانه برای ساخت اسپم .
5 + 10 =
دو عدد را جمع کنید و وارد کنید . به عنوان مثال 1+3 را باید 4 وارد کنید .