انفاق امام علي(ع)

در محاورات عرفي خودمان نيز اين نكته به طور معمول وجود دارد؛ مثلاً در صدد تجليل برآمده و مي‏گوييم آنان كه مدال طلا را در المپيك رياضي به خود اختصاص دادند، مايه افتخار كشور ما هستند و يا وقتي شخص مهمي براي سخنراني مي‏آيد، مي‏گويند: ايشان تشريف آوردند و... .
اين در حالي است كه در هر دو صورت يك نفر بيشتر مطرح نيست؛ هم برنده مدال طلا يك نفر بوده و هم سخنران يك نفر بيشتر نبوده است؛ ولي با لفظ جمع از آنان ياد مي‏شود.
در سخنان بزرگان، رهبران و شخصيت‏ها اين گونه تعبيرات فراوان ديده مي‏شود و به خاطر اجتناب از صراحت و نوعي كنايه‏گويي به اين شيوه دست مي‏يازند. در خطبه‏هاي نهج‏البلاغه نيز اين شيوه فراوان يافت مي‏شود؛ مثلاً در مورد «فدك» مي‏فرمايند: شحّت عليها نفوس قوم و سخت عنها نفوس قوم آخرين‏؛ گروهي بر آن بخل و حسادت ورزيدند و گروهي نسبت به آن سخاوت ورزيده و چشم پوشيدند»، (نهج البلاغه، نامه 45). در حالي كه مي‏دانيم يك نفر غاصب بوده و يك نفر از آن چشم پوشيده است. (لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه ها، كد: 4/3853)