معناي نجم، مصابيح، حبك در قرآن

نكاتي كه مي‏توان در پاسخ متذكر شد، عبارتند از:
1. نجم در لغت به معناي ستاره درخشان است. كوكب هم در لغت اعم از ستاره درخشان و غيردرخشان است. مصابيح نيز به معناي كواكب واقع در آسمان است. حبك جمع حبيكه در سه معنا به كار رفته: 1. حسن و زينت 2. خلق مستوي 3. طبقه و طريق.
2. واژگان نجم، كواكب، مصابيح و حبك، بر اساس بيان مفسران و به قرينه‏ي «السماء الدنيا» به آسمان اول كه ما آن را مشاهده، و با آن مواجه هستيم مربوط مي‏باشد و ربطي به ديگر آسمانهاي ششگانه ندارند؛ چرا كه آيات از اوصاف آن آسمانها سخني به ميان نياورده است. 3. مقصود از نجم در آيه‏ي 16 نمل طبق حديث منقول، وجود شريف پيامبر(ص) است كه اين در واقع معناي باطني آيه مي‏باشد، (ر.ك: كليني، اصول كافي، ج 1، ص 16؛ بحراني، سيد هاشم، تفسير برهان، ج 3، ص 408، نشر مؤسسه‏ي البعثه، قم). و درباره آيه 1 سوره نجم هم گفته شده كه شايد آن اشاره به قرآن مجيد باشد؛ چرا كه عرب هر چيزي را كه تدريجاً و در فواصل مختلف انجام گيرد، نجم بر آن اطلاق مي‏كند، (طبرسي مجمع‏البيان، ج 9، ص 286، نشر موسسه‏ي اعلمي، بيروت) سپس حديثي هم در ذيل آيه‏ي وَ اَلسَّماءِ ذاتِ اَلْحُبُكِ‏؛ (51:7) به اين مضمون نقل شده كه: «السماء» رسول الله(ص) است و «ذات الحبك» اشاره به علي(ع) و اولاد معصوم او دارد، (ر.ك: حويزي، تفسير نور الثقلين، ج 5، ص 121). (لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه ها، كد: 2/9425)