اختيار انسان

در اين باره بايد دانست اقتضاي وجودي انسان، اختيار فجور يا تقواست، انتخاب کفران يا شکر است.
«و نفس و ما سوها، فالهمها فجورها و تقويها؛ سوگند به نفس و آن کسي که آن را درست کرد، سپس پليدکاري و پرهيزگاري اش را به آن الهام کرد» (شمس، آيه 7 و 8).
«انا هديناه السبيل اما شاکرا و اما کفورا؛ ماه راه را بدو نموديم يا سپاسگزار خواهد بود و يا ناسپاس» (انسان، آيه 3).
از اين رو اگر شيطان هم نبود انسان صحنه هاي آزمايش الهي را طي مي کرد. اما وجود شيطان به اين درگيري گرمي مي دهد و چهره هاي خالص يا فاسق را بيشتر نمايان مي سازد. چنان که انسان به اقتضاي فطرت پاک خود ميل به پاکي و درستي در او مي باشد اما با بعثت پيامبران هدايت انسان عميق تر و شديدتر شکل مي گيرد. (لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه ها، كد: 17/11354)