حسنات الابرار سيئات المقربين

معناي جمله «حسنات الابرار سيئات المقربين» اين است که کارهاي نيک خوبان براي مقربان عمل زشت محسوب مي شود.
بنا به آنچه در روايات فراوان آمده است مراتب ايمان و تقرب به خداوند متفاوت است و ايمان داراي درجات مي باشد به همين جهت عمل نيک فردي که در درجه اول ايمان است براي کسي که در درجه بالاتر قرار دارد عمل زشت و بد محسوب مي شود چون به همان ميزان که شخص در رتبه بالاتر قرار دارد از او عمل بهتر و بالاتري انتظار مي رود. مانند اين که نوشتن خط به شکل کلاس ابتدايي براي ديپلمه زشت مي باشد در حالي که همين خط را کلاس اولي بنويسد زيبا مي باشد و نويسنده آن مورد تشويق واقع مي شود. بنابراين کارهاي نيک خوبان براي مقربان که در درجه بالاتري از لحاظ ايمان قرار گرفته اند ديگر حسنه نمي باشد بلکه در مقايسه با رتبه ايماني او سيئه و عمل زشت محسوب مي شود. (لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه ها، كد: 2/12126)