گناهکاران و بهشت

با توجه به آيه شريفه «و ان منکم الا واردها کان علي ربک حتما مقضيا؛ و هيچ کس از شما نيست مگر [اين که] در آن وارد مي گردد اين [امر] همواره بر پروردگارت حکمي قطعي است» (مريم، آيه 71).
منظور از «ورود» بنا بر ديدگاه بعضي مفسران، عبور از کنار و اشراف و آگاهي بر وضع جهنميان است و بنا بر نظر برخي ديگر منظور عبور از پل صراط است که از روي جهنم مي گذرد به طوري که گناهکاران مي لغزند و مي افتند اما مؤمنان بسته به درجات ايماني سريعتر و يا کندتر عبور مي کنند.
و بنا بر ديدگاه برخي ديگر همگي وارد جهنم مي شوند ولي جهنم براي گناهکاران سوزندگي دارد ولي براي اولياي الهي سوزندگي ندارد بلکه همگي به سلامت اين مرحله را مي گذرانند مانند اين که در دنيا آتش به حضرت ابراهيم(ع) آسيب نرساند (مکارم شيرازي، ناصر، تفسير نمونه، ج 13، ص 118).
و اما درباره داغ عذاب بر پيشاني جهنميان در بهشت؛ گفتن اين روايت در بحار، ج 7، ص 333 و ج 8، ص 355 و در فصول مهمه شيخ حر عاملي، ج 1، ص 379 و در کتاب زهد حسين بن عسيد توني، ص 95، باب شفاعت آمده است.
و مضمون حديث اين است که رها شدگان از جهنم، نخست مشخصند اما پس از مدتي نسيم رحمت الهي مي وزد و تمامي آن آثار محو مي شود و از اذهان بهشتيان و حتي خود نجات يافتگان نيز آن سابقه سوء محو مي شود و اين نشانه نظام مندي و حکمت خداست که مکافات عمل به تدريج محو شود و مناسب با فراز و نشيب ها، نامه اعمال تسويه و قلب ها تصفيه شود. لذا خداوند متعال كه ستار العيوب است، مى‏داند كجاستارى كند و كجا ستارى نكند. اگر كسى مخفيانه مرتكب گناهى شود، ذات اقدس اله اجازه نخواهد داد اسرارش نزد ديگران افشا شود.
حتى در قيامت خداوند اجازه نمى‏دهد كسانى كه در كنار يكديگرند از اعمال هم باخبر شوند. بنابراين، عملكرد خود شخص بسيار مهم است. اگر كسى پرده ديگران را ندرد و آشكارا به گناه دست نيازد، خداوند پرده‏اش را نمى‏درد.
بنابراين، كسى كه با قلم و بيان و انديشه‏هاى ناصواب خود آبروى دين خدا و مردم را مى‏برد، به جايى مى‏رسد كه شايسته نيست خداوند متعال آبروى او را حفظ كند. در اين موقعيت، خداى سبحان اجازه مى‏دهد صاحبدلان ببينند او چه كرده است و حتى احتمال دارد در قيامت، در مقابل ديگران، رسوا شود. (لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه ها، كد: 2/13742)