تکبروتواضع خداوند

نخست بايد دانست هر صفتى كه بر قامت وجودى راست آيد و سزاوار او باشد ، صفت كماليه خواهد بود. و براى هر موجودى كه صفتى متناسب نباشد سزاوار او نيست و كماليه نخواهد بود.
كبرايى و تكبر تنها سزاوار عظمت و جلال خداوند است و براى غير او كه محدود و ضعيف هستند موجب عجب و خودبرتربينى مى‏شود كه سزاوار نيست. لازم به ذكر است كه اين صفت اگر چه براى خداوند سزاوار است اما چون لطف در رحمت به بندگان در آن كم رنگ است فقط يك بار در قرآن آمده است [ر. ك سوره حشر (59) آيه 23] اما صفت رحمت خداوند حداقل 400 بار را به صراحت در قرآن آمده است. ناگفته نماند اين صفت همان طور كه براى خداوند كمال است ولى تجلى آن بسيار نادر است براى مؤمنان نيز در برابر متكبران و متكبران، شايسته است و حتى تكبر در برابر مستكبران عبادت شمرده شده است.
و اما صفت «متواضع» اگر چه براى بندگان از صفات كماليه است. اما بكار بردن آن براى خداوند سزاوار نيست زيرا متناسب با مقام عظمت و جلال خداوند نيست. به همين جهت اگر چه قايل به توقيفيت اسماء الهى نيستيم، و انتساب هر صفت كماليه را به خداوند جايز مى‏دانيم اما اوصافى كه در قرآن و روايات نيامده و تصور ضعف و ابهام در آن غالب باشد، به كار بردن آنها را جايز نمى‏دانيم. [ر.ك تفسير الميزان، ج 8 ص 363، طبع عربى، حسن زاده آملى، كلمةالعلبا ص 31 تا 49 طبع عربى‏]
(لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه ها، كد: 6/100631)