دعاي كميل , فضل خدا

در واقع اين جمله ,مانند دعائي است که از خدا مي خواهيم با فضلش با ما رفتار کند نه با عدل ,الهنا عاملنا بفضلک ولا تعاملنا بعدلک ,اگر خداوند بخواهد با عدل رفتار کند وکارهاي ما را زير ذره بين بگذارد معلوم نيست وضع ما چه مي شود.در هر صورت رسيدن به مقام ويژه خاصان در گاه الهي جز با فضل خدا نمي شود ,يعني در خواست مي کنيم که عنايت بيشتري به ما بشود وبا همين اعمال که ما داريم ما را به مقام خاص برساند ,بديهي است خداوند اجر اعمال ما را مي دهد وبه ميزان تلاش پاداش مي دهد ولي ما بالاتر از لياقتمان را مي خواهيم که به ما تفضل کند همان چيزي که در دعاها مي گوئيم خدايا ما را جزءمقربان در گاهت قرار بده,ومقرب در گاه حق شدن ,عنايت ويژه مي خواهد,مانند اينکه شما از معلم واستاد مي خواهيد که بهترين نمره را به شما بدهد,در حالي که استحقاق شما بهترين نمره نيست وراهي ندارد جز تفضل استاد.
به نظر مي رسد فضل الهي معناي عامي نيز دارد كه حتي موارد عدل الهي را هم شامل مي شود و هر چيزي كه به بنده داده مي شود فضل اوست، توفيق علم و عمل از سوي سالك نيز عطاي خداوند است و به قدرت و عطاي اوست كه سالك استحقاق رسيدن به چنين مقامي براي او حاصل مي شود، بنابراين به يك معني همان چيزي كه خداوند براساس عدل به بنده مي دهد فضل اوست. اگر سالک به آداب و شرائط سلوک عمل می کند ومنازل سير الی الله رامی پيمايد به توفيق و فضل حق تعالی است ؛ اوست که اين اندِيشه را به ذهن سالک انداخته و قدرت سير و سلوک به او بخشيده و موانع سير را از سر راه او برداشته است . بسياری از افراد همين فکر و شوق و شرائط را دارند ولی در اين راه توفيقی ندارند ، اگر فضل و عنايت خداوند در اين امر دخلی نداشته باشد بايد همه افراد با شرا ئط به ظاهر مساوی و يکسان در اين راه موفقيت همانندی داشته باشند در حالی که بر اساس تجربه و مشاهدات می بينيم که چنين نمی باشد . (لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه ها، كد: 3/200336)