جایگاه توسل در نظام آفرينش

برپايى نظام آفرينش با تمام زيبايى هايش، با وجود واسطه ها و «وسيله»ها شكل مى گيرد و چرخه حيات موجودات و زندگى جامعه بشرى با وجود سلسله مراتب، به حركت مى آيد. اگر قرار بود انسان ها بدون نياز به آب و باران، سيراب شوند و بدون نياز به دانه و گياه، شكم آنها سير شود، آفرينش هيچ كدام از موجودات، معنا پيدا نمى كرد و آفرينش موجودات از سوى خداوند، لغو و بيهوده بود؛ در حالى كه در قرآن مجيد مى خوانيم:
«وَ هُوَ الَّذِى أَرْسَلَ الرِّيَاحَ بُشْرًا بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ وَ أَنزَلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً طَهُورًا. لِّنُحْيِيَ بِهِ بَلْدَةً مَّيْتًا وَنُسْقِيَهُ مِمَّا خَلَقْنَا أَنْعَامًا وَأَنَاسِيَّ كَثِيرًا»؛ فرقان (25)، آيات 48 و 49.؛ «و اوست آن كس كه بادها را نويدى پيشاپيش رحمت خويش ((باران )) فرستاد و از آسمان، آبى پاك فرود آورديم؛ تا به وسيله آن سرزمينى پژمرده را زنده گردانيم و آن را به آنچه خلق كرده ايم، از دام ها و انسان هاى بسيار، بنوشانيم».
در نظام تشريع نيز اگر انسان ها بدون نياز به پيامبران و صاحبان فكر و انديشه، داراى همه علوم و دانش ها بودند، فرستادن كتاب آسمانى و ارسال پيامبران الهى، شكل نمى گرفت؛ در حالى كه خداوند متعال مى فرمايد:
«وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ رُسُلًا إِلَى قَوْمِهِمْ فَجَاءُوهُم بِالْبَيِّنَاتِ»؛ روم (30)، آيه 47.؛ «و در حقيقت، پيش از تو فرستادگانى به سوى قومشان گسيل داشتيم؛ پس دلايل آشكار برايشان آوردند». (لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه ها، كد: 2/310017)