توجه در نماز

آيه شريفه اياك نعبد و اياك نستعين بيانگر توحيد افعالى و عبادى است و اعتقاد به تاثير گذارى در نظام هستى را براى غير خدا نفى مى كند و اين مفهوم بزرگ را در خود دارد كه در نظامى بزرگ همراه با مجموعه اى از خدا خواهان اين سخن را ابراز مى كند.
اما اين كه اگر كسى در حين گفتن اين آيه شريفه حواسش به چيز ديگرى غير خداى تعالى باشد، مشرك به شمار نمى رود بلكه اگر انسان در زمانى كه اين ذكر را مى گويد ديگران را مانند خداى تعالى موثر در وجود بداند و شريك در اداره نظام هستى، در اين صورت او مشرك است حتى اگر در نماز نباشد و حتى اگر مشغول به اين ذكر نباشد.
پس ثمره اين عقيده به اياك نعبد و اياك نستعين ،بايد بندگى خالصانه و استمداد از خدا در همه مسائل باشد و هرگونه حاكميت غير خدا نفى شودو همه نفع ها و ضررها تحت اراده خدا بشمار آمده و جزبه خداى تعالى به ديگرى چشم اميد نخواهد داشت. اين اجمالى از مفهوم بلند آيه شريفه است. (لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه ها، كد: 130/310024)