حضرت عيسي(ع) و سخن گفتن در گهواره‏

قرآن كريم تكلم حضرت عيسى(ع) در گهواره را نشانه و معجزه مى‏خواند؛ معجزه‏اى كه ضمن اثبات نبوت حضرت عيسى(ع) بر پاكى مادرش حضرت مريم و برائت وى از تهمت‏هاى نارواى بنى اسرائيل دلالت دارد. مريم(19): 23 - 27.
بر اساس روايات اهل بيت(ع)، اين معجزه و تكلم در همان روزهاى نخستين تولد - هنگامى كه حضرت مريم با نوزادش ميان قوم خود بازگشت - تحقق يافت و پس از آن، حضرت عيسى ديگر سخن نگفت تا زمانى كه ساير نوزادان به سخن مى‏آيند. مرحوم طبرسى، در تفسير مجمع البيان ذيل آيات مربوط به تكلم حضرت عيسى در گهواره، مى‏گويد: «و لمّا كلمهم عيسى بهذا علموا براءة مريم ثم سكت عيسى(ع) فلم يتكلم بعد ذلك حتى بلغ المدة التى يتكلّم فيها الصبيان؛ و چون حضرت عيسى با اين كلمات در گهواره سخن گفت، بنى‏اسرائيل به برائت و پاكى حضرت مريم پى بردند. پس از آن حضرت عيسى ديگر سخن نگفت تا به دورانى رسيد كه نوع كودكان در آن دوران سخن مى‏گويند.» مجمع‏البيان، ج‏6، ص‏973. در روايتى از امام باقر(ع) آمده است: «.. پس از اين معجزه، حضرت عيسى سخن نگفت تا دو سال شد و در مدت اين دو سال حضرت زكريّا حجّت خداوند بر مردم بود». بحارالانوار، ج‏14، ص‏255، ح‏51.
البته مسيحيان درباره اين معجزه سكوت كرده‏اند و آن را نفى يا اثبات نمى‏كنند؛ زيرا در كتاب‏هاى مقدس آنان نيامده است. كلام مسيحى، توماس ميشل، ترجمه حسين توفيقى، ص‏67.
بى‏ترديد محتواى كلام حضرت عيسى(ع) در كودكى با عقايد مسيحيان منافات دارد. آن حضرت فرمود: «من بنده خدا هستم، خداوند به من كتاب اعطا كرده و مرا پيامبر قرار داده است‏.»؛ مريم(19): 30. (لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه ها، كد: 7/450022)