مودت ذي ‏القربي

«قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى »؛ شورى (42)، آيه 23.؛ «بگو من هيچ مزد و پاداشى بر رسالتم درخواست نمى كنم؛ جز دوست داشتن نزديكانم (-(اهل بيتم )-)».
پاسخ اين سؤال را خداوند در قرآن داده است؛ در سوره فرقان، آيه 57 مى فرمايد: «قُلْ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلاَّ مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى رَبِّهِ سَبِيلاً»؛ «بگو من در برابر آن (-(ابلاغ آيين خدا)-)، هيچ گونه پاداشى از شما نمى طلبم؛ مگر كسى كه بخواهد راهى به سوى پروردگارش برگزيند (-(اين پاداش من است )-)».
توضيح: اگر در يك موضوع، دو استثنا آورده شود مانند: 1. امروز هيچ كس خانه ما نيامد؛ الاّ برادرم. 2. امروز هيچ كس خانه ما نيامد؛ الاّ حسن در اين صورت، يا هر دو مطلب دروغ است يا يكى از آن دو و اگر بخواهد دو مطلب صادق و صحيح باشد، بايد يكى از آن دو مطلب، انطباق بر ديگرى داشته باشد و در واقع، آن دو مطلب، يكى باشند؛ يعنى در مثال مذكور، اگر حسن همان برادر گوينده باشد، هر دو جمله صادق هستند.
حال در قرآن كريم، دو استثنا در موضوع مزد رسالت پيامبرصلى الله عليه وآله وارد شده است؛
1. در سوره شورى مى فرمايد: من مزد رسالت نمى خواهم؛ الاّ محبت به اهل بيتم.
2. در سوره فرقان مى فرمايد: من مزد رسالت نمى خواهم؛ الا پيمودن راه خدا.
از آن جا كه كذب و اشتباه در قرآن و كلام خداوند راه ندارد، از اين دو استثنا، يك موضوع فهميده مى شود و آن اين كه محبت به اهل بيت، همان پيمودن راه خداست. در اين بيان از مطالب استاد قرائتى، استفاده شده است.
محبت، تبعيت مى آورد و اگر انسان شخصى را دوست داشته باشد، سعى مى كند پيرو او باشد و به خواسته ها و سليقه هاى او، احترام بگذارد و يك محبّ (دوستدار)، هيچ گاه مخالفت با محبوب خويش نمى نمايد.
در نتيجه، سود اين محبت، رسيدن به خداست؛ زيرا اهل بيت پيامبرعليهم السلام راهى به غير از راه خدا نمى روند و به همين جهت، قرآن در سوره سبأ، آيه 47 مى فرمايد: «قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ»؛ «بگو: هر اجر و پاداش از شما خواسته ام، براى خود شماست (-(به نفع شما است )-)».
نكته مهم:
از آن جا كه محبت واقعى، هم جهت نفى دارد و هم جهت اثبات، مزد رسالت واقعى، محبتى است كه با بغض و دورى از دشمنان اهل بيت عليهم السلام كه دشمنان خدا نيز هستند همراه باشد و در نتيجه، ثمره محبت به اهل بيت پيامبرصلى الله عليه وآله نزديك شدن به خداوند و دور شدن از دشمنان خداست (تولى و تبرى) و قطعاً مى توان گفت كه مهم تر و اثرگذارتر از اين مسئله در دين دارى انسان ها، وجود ندارد؛ زيرا اگر چيزى از اين امر، مهم تر بود، آن چيز، بايد مزد رسالت بيست و سه ساله خاتم انبيا قرار مى گرفت. (لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه ها، كد: 23/500037)