آيه مباهله

يكم. «ابن و بنى» به فرزند پسر و «بنت» به فرزند دختر اطلاق مى شود؛ اما در زبان عربى، گاهى كه درباره گروهى از پسران و دختران صحبت به ميان مى آيد، لفظ «بنى» و «ابناء» در مورد مذكّر و مؤنث به كار مى رود. براى مثال تعبيراتى چون «بنى آدم» و «بنى اسرائيل» در مورد پسران آدم يا پسران اسرائيل نيست؛ بلكه در مورد فرزندان آنان است، اعم از پسر و دختر چنان كه سوره توبه آمده است:
«قُلْ إِنْ كانَ آباؤُكُمْ وَ أَبْناؤُكُمْ وَ إِخْوانُكُمْ وَ أَزْواجُكُمْ وَ عَشِيرَتُكُمْ وَ...»؛ توبه (9)، آيه 24.؛
«بگو اگر پدران و فرزندان و برادران و همسران و طايفه شما و...».
همان گونه كه ملاحظه مى شود، چه بسا ممكن است منظور از «ابناؤكم» در آيه فقط پسران نباشند؛ بلكه علاوه بر پسران شامل دختران نيز بشود.
دوم. ممكن است سؤال ديگرى مطرح شود و آن اينكه اگر «ابنائكم» در آيه 61 سوره «آل عمران» اعم از پسران و دختران است، پس چرا فقط امام حسن و امام حسين عليهما السلام همراه پيامبرصلى الله عليه وآله بودند و آن حضرت دختران فاطمه عليها السلام را با خود نبرد؟
در پاسخ به اين پرسش بايد گفت: موضوع مباهله بود كه از اهميت ويژه اى برخوردار بود. از اين رو تمامى همراهان پيامبرصلى الله عليه وآله در آن واقعه، معصوم بودند؛ چنان كه لفظ «نساءنا» نيز در آيه به صورت جمع آمده؛ اما از زنان فقط فاطمه عليها السلام حضور داشت و زنان پيامبرصلى الله عليه وآله با وى نبودند.
البته در اين آيه لطايف ديگرى نيز در بيان فضيلت اهل بيت عصمت و طهارت وجود دارد كه براى فهم دقيق آنها، بايد به كتاب هاى تفسيرى مراجعه كرد. (لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه ها، كد: 9/500038)