علم به اسماي الهي

در آيه 31 سوره بقره آمده است: {/Bوَ عَلَّمَ آدَمَ اَلْأَسْماءَ كُلَّها{w1-5w}{I2:31I}/} منظور از «اسماء» تنها يك سلسله اسامى و نام‏هاى بدون معنا نيست؛ بلكه منظور حقايق و اسرار عالم هستى است؛ يعنى، منظور معانى اين اسما و مسمّاهاى آنها بوده است. اگر تنها نام‏ها و الفاظى بدون معنا بود كه براى آدم، افتخارى به حساب نمى‏آمد. آدم با فراگيرى اين علوم، امكان آن را يافت كه از مواهب مادى و معنوى اين جهان، در مسير تكامل خويش بهره گيرد. هم‏چنين آدم، استعداد نام‏گذارى اشياء را فرا گرفت كه اين نيز خود نعمت بزرگى است و اصولاً اگر اين نام‏گذارى‏ها نبود، علوم و معارف از گذشتگان به آيندگان انتقال نمى‏يافت. البته تعليم اسما بدين معنا نيست كه كلاسى بود و يكى به آدم ياد داده شد؛ بلكه بدين معنا مى‏باشد كه او، استعداد فراگيرى اين حقايق را يافت و اين گونه آفريده شد.
حضرت آدم (ع)پيامبر بود ,ولي همسر ايشان از مواهب نبوت بر خوردار نبود. (لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه ها، كد: 2/100104311)