آداب دعا

پيامبر اكرم(ص) در خطبه شعبانيه فرمود: وارفعوا ايديكُم بالدّعاء فى اوقات صلواتكم، فانّها افضلُ السّاعاتِ ينظراللّه‏ تعالى فيها بالرّحمة الى عباده. هنگام نماز دست‏ها را به دعا بلند كنيد كه بهترين لحظاتى كه خدا با رحمت به بندگانش مى‏نگرد، اين لحظات است. اگر كسى خدا را مناجات كرد و او هم جوابش را مى‏دهد(يُجيبهم اذا ناجَوهُ).
و اگر بنده‏اى احساس دورى كرد و ندا داد، خداوند او را لبيك مى‏گويد(و يُلبّيهم اذا نادَوه).
وقتى انسان دست به دعا برداشت طبق روايات و سنت معصومين(ع) مستحب است آن را به سر و صورت خود بكشد؛ براى اين كه لطف خدا به اين دست پاسخ داده است، دستى كه به سوى خدا دراز مى‏شود، يقيناً خالى برنمى‏گردد و دستى كه عطاى الهى را دريافت كرد، گرامى است. لذا خوب است آن را به صورت يا به سر بكشد(فلاح السائل، ص 187).
در صدقه دادن نيز چنين تعبيرى هست كه بعد از صدقه دادن دست خود را به صورت و سر بكشيد يا آن را ببوئيد و ببوسيد. نقل شده امام سجاد(ع) بعد از صدقه دست خود را مى‏بوييد و مى‏فرمود: اين دست به دست الهى رسيده، چون خداوند فرموده: هو يقبلُ التوبة عن عباده و يأخذُ الصدقاتخداوند توبه بندگانش را مى‏پذيرد و صدقه‏ها را دريافت مى‏كند(توبه، آيه‏ى 104).
كتاب شريف «حكمت عبادات» از استاد آية‏اللّه‏ جوادى آملى را مطالعه بفرمائيد.

(لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه ها، كد: 6/100106224)