عبور از جهنم

«وَ إِن مِّنكمُ‏ْ إِلَّا وَارِدُهَا كاَنَ عَلىَ‏ رَبِّكَ حَتْمًا مَّقْضِيًّا،ثمُ‏َّ نُنَجِّى الَّذِينَ اتَّقَواْ وَّ نَذَرُ الظَّالِمِينَ فِيهَا جِثِيًّا؛ و همه شما (بدون استثناء) وارد جهنم مي شويد، اين امري است حتمي و قطعي بر پروردگارت، پس آنان را که تقوا پيشه کردند از آن رهايي مي بخشيم و ظالمان را - در حالي که (از ضعف و ذلت) به زانو درآمده اند - در آن رها مي سازيم» (مريم، آيه 71 و 72).
مفسران در اين دو آيه مطالب متعددي با توجه به معناي «ورود» گفته اند: برخي معتقدند که ورود در اينجا به معناي نزديک شدن و اشراف پيدا کردن است؛ يعني همه مردم، خوبان و بدان، بدون استثناء براي حسابرسي يا براي مشاهده سرنوشت نهايي بدکاران، به کنار جهنم مي آيند، سپس خداوند پرهيزکاران را رهايي مي بخشد و ستمگران را در ان رها مي کند (تفسير الميزان، ترجمه: محمد باقر موسوي همداني، ج 14، ص 123، دفتر انتشارات اسلامي) تفسير ديگري که برخي مفسران برگزيدند اين است که ورود در اينجا به معناي دخول است و به اين ترتيب همه انسان ها - نيک و بد - وارد جهنم مي شوند. منتها دوزخ نيکان، سرد و سالم خواهد بود همان گونه که آتش نمرود بر ابراهيم سرد و گلستان شد.
ولي دوزخيان که (ظالمان) که تناسب با آتش دوزخ دارند همچون ماده قابل اشتغالي که بر آتش برسد شعله ور مي شوند(تفسير نمونه، آيت الله مکارم شيرازي و ديگران، ج 13، ص 118، دارالکتب السلاميه). قطع نظر از برخي تفاوت ها در اين دو تفسير نتيجه هر دو يکي است؛ زيرا در هر دو صورت (اشراف و دخول) مؤمنان صدمه اي از آتش نمي بيند و به فرض ورود، آتش براي مؤمنان سرد و سالم مي شود. فلسفه ورود يا اشراف مؤمنان به آتش جهنم اين است که:
اولا مؤمنان با مشاهده عذاب جهنميان حداکثر لذت را از نعمت هاي خدادادي در بهشت ببرند؛ چرا که قدر عافيت را کسي مي داند که به مصيبتي گرفتار آيد.
ثانيا در نگرشي عميق تر جهان آخرت تجسم عيني همين دنيا است . از طرف ديگر راه سعادت و كمال انسان در اين دنيا از سختيها و دشواريها و روي آوردن آتش گناهان و مبارزه و خاموش كردن آنها به وسيله تقوي و پرهيز گاري مي گذرد. از اين رو همين مسير را مو منان در قيامت طي مي كنند در حالي كه آتش آن را خاموش كرده اند. (لوح فشرده پرسمان، اداره مشاوره نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه ها، كد: 1/100109841)